O PASO DO MEXILLÓN DA RÍA POLO PROGRAMA “MASTERCHEF”

O existoso programa gastronómico de TVE, Masterchef, está a piques de celebrar a súa gran final. Pero o programa, antes de chegar a ese punto, tivo unha parada moi importante no Grove. Xa no mes de marzo, os xornais se facían eco da presenza do equipo de gravación do programa no peirao do Grove. Todo respondía a unha campaña de publicidade que partía do concello da vila e da Xunta de Galicia.

Non se pode negar que a función de publicidade foi ben levada a cabo polos chefs e a presentadora do programa, pero no que se refire á comida ofrecida, pódese falar dun dos resultados máis desastrosos de toda a sua historia.

Os concursantes coñecen de preto o mexillón.

Os concursantes coñecen de preto o mexillón.

O periplo de “Masterchef” pola nosa terra comezaba con fermosas imaxes e non menos fermosas palabras da Ría e do Grove, onde centraba a sección do programa. A continuación, os concursantes embarcaban no “Chapelo”, convidados polo seu capitán, Alexandre, con gorra de Amegrove á cabeza. Tras unha breve explicación do cultivo do noso bivalvo insignia, os concursantes semellaban encantandos. Tanto é así que unha das concursantes, Vicky, incluso chegou a afirmar que con esa materia prima seguro que ós comensais lles ía encantar todo canto lles preparasen. E esa confianza xa facía que non se vaticinara nada bó.

A continuación chegaba a proba por equipos. Realizouse no restaurante de Pepe Vieira e consistía nun banquete, que serviría tamén de homenaxe, a un grupo de mexilloeiros e mariscadoras do Grove. O menú consitía, para un dos equipos, en empanada e mexillóns á mariñeira, mentres que o outro equipo prepararía empanada tamén e sopa de mexillóns. E isto xa era un tanto inusual, xa que en probas similares sempre se sirve, polo xeral, un entrante, un prato principal e un postre ós comensais, e non dous entrantes, coma neste caso.

O concursante Mateo.

O concursante Mateo.

Durante a preparación de tan laborioso menú, os concursantes xa familiarizados con esferificacións, nitróxeno líquido, reducións e demáis, víronse en serias dificultades para elaborar a empanada que as nosas nais e avoas cociñan tantas veces nos nosos fogares. Todos os concursantes tiveron un día moi desafortunado, pero este aínda foi peor para o concursante Mateo, capitán do equipo azul, que contaba coa vantaxe de ter a un membro máis nas súas filas que o equipo vermello.

Un dos grandes fallos que sentenciaron a nefasta actuación de Mateo e o seu equipo chegou cando un dos chefs do programa, vendo que non acababa de poñer a empanada no forno, lle preguntou, -“Tí canto pensas que tarda en facerse unha empanada?”- ó que o rapaz contesta -“10, 15 minutos”, e o chef ábrelle os ollos -“bótalle 40!”

Pero as contas non só lle fallaron nese sentido ó equipo azul. Faltando xa moi pouco para que rematara o tempo, percátanse que non hai mexillóns suficientes para rematar os pratos, polo que a correr se poñen a cocer máis. Pero o tempo non lles chega, polo que deciden quitar os mexillóns da empanada para facelos á mariñeira. Obviamente, as contas seguían sen dar, dando lugar a unha gran escaseza de mexillóns nos dous pratos.

No caso da empanada, cociñaron o rustrido facendo a parte a cebola e o pemento sen que ninguén se explicara porqué. Pero o peor chegaría cando o finalizar a coción da última empanada, un gran cacho se lles estragou ó intentar sacala da bandexa do forno. En consecuencia, seis comensais ficaron sen probala, algo inaudito, e incluso impensable, noutros capítulos de “Marterchef”.

Chefs do programa.

Chefs do programa.

Aínda así semella que pouco foi o que se perderon: unha empanada cruda, insulsa e con escasos mexillóns. O equipo vermello, aínda que gañou a proba, non correu mellor sorte. A empanada tiña defectos similares ós do equipo azul e a súa sopa de mexillóns, que nun principio ía levar tamén mero, quedou reducida a unha triste caldo con dous ou tres mexillóns por ración flotando.

O mellor de todo, foron as reacións dos mexilloeiros e mariscadoras que estaban alí. Con gran educación, foron moi correctos e medidos nas súas críticas, pero as súas caras dicíano todo. Os camareiros, tamén concursantes, tentaban aparentar alegría e presentaban con moito entusiasmo os pratos, pero eso era moi pouco para convencer ós comensais. Especialmente reveladora foi a cara de tristeza dunha mariscadora ante a empanada que lle acababan de servir.

Por último, se sinten mágoa do concursante Mateo, dicirlles que non teñen de qué preocuparse. Ó rapaz, só ten 20 anos, non se lle dan moi ben as empanadas, pero aínda así chegou á final, que se celebrará a próxima semana.

A VIAXE COMENZOU

Dende o pasado venres e durante todo o mes de xullo, a nosa Aguamorta irá máis aló do mundo virtual, para tomar forma física mediante unha exposición pictórica, que ten lugar na sala de exposicións do Auditorio da Illa de Arousa. “A viaxe da Aguamorta”, é unha coleción de 20 lenzos que fan un percorrido pola Illa de Arousa no espacio e no tempo. Non queremos perder a ocasión de agradecer a presenza de todos cantos se achegaron á inauguración o pasado venres. Así como temén facer un agradecemento especial a Xoán Dopico por toda a súa gran axuda durante os preparativos da exposición, e tamén a María e a Dani, do bar O Museo, por cedernos un pedaciño da súa fermosa terraza para a ocasión.

expo1

expo2

 

expo3

CRÓNICA DUNHA MÁXICA NOITE DE SAN XOÁN.

Semellaba que non ía ser unha noite tranquila meteorolóxicamente falando para a noite do 23 de xuño, xa que tanto partes televisivos como aplicacións de móviles auguraban unha noite de chuvia e tronada. Pero nada diso pasou, e noite de San Xoán de 2014 convertiuse nunha noite excepcional para churrascadas e sardiñadas. Iso si, coa debida precaución de manter a leña a salvo das choivas da tarde.

Non é de estrañar. Cunha orixe celta, esta festa sobreviveu a numerosos obstáculos durante milenios e incluso a día de hoxe, ás veces non resulta doada a súa celebración. Sen ir máis lonxe, este ano caeu un luns e ó día seguinte trabállase, coma un día normal. Pero todo iso non impediu a presenza das costumes e tradicións do San Xoán en tódalas casas.

san xoán2

Xa polas 8 da tarde, comezaba a verse o primeiro fume nas paisaxes da Arousa. E, cómo non podía ser menos, ese fume foi a máis a medida que pasaban as horas, ata que unha enorme fumareda cubría a Arousa por zonas. Non debeu ser pequena a sorpresa que se había de levar algún despistado que chegara entón á Arousa e non lembrase a data na que estábamos.

Por tratarse do comezo da semana, en moitas casas optouse por cenas familiares con churrasco e sardiñas, ou máis churrasco e non tantas sardiñas, debido ó prezo e escaseza destas nestas datas. Iso si, sempre con algunha fogueira, aínda que sexa improvisada, que nunca está de máis espanta-las meigas e queimar todo de canto negativo houbo no ano.

A xente nova, pola súa parte, ateiga as praias. A maioría deles, cós compromisos académicos xa solventados e sin traballos ante os que responder ó día seguinte, poden vivir unha das festas das que, de seguro, máis bos recordos terán cando sexan adultos.

san xoán1

Outra das alternativas da noite foi a dos bares, como no caso do Con do Moucho, un pouco máis só este ano, ante o recente peche do Baka. Cun gran ambiente  nunha noite ideal para estar na terraza, o Con do Moucho ofreceu unhas tapas de luxo: xureliños e criollos. Tampouco faltou a fogueira nin tampouco, coma sempre, a boa compañía.

Ó día seguinte, é imprescindible lava-la cara coa auga de San Xoán, de receita libre en cada casa, pero que debe pasar a noite ó rocío. Así se comenza unha nova época, con novas enerxías e ánimos renovados. Así foi o San Xoán 2014 na Illa de Arousa. O vran queda oficialmente inaugurado.

 

50 ANOS DE LEMBRANZAS NO “GRUPO”

Qué tantos choros e disgustos causaba nos nenos a primeira vez que ían alí e qué nolstalxia causa anos despois aquel lugar que tanto nos marcou nas nosas vidas. A nosa escola, o Grupo, fai 50 anos. E para celebralo, estes días recréase unha aula moi semellante á de fai 50 anos, ademáis de haber tamén unha exposición que percorre todos aqueles anos a través dos seus estudantes, mediante fotos cedidas polos pais dos estudantes actuais.

Rapaces cós seu mestre, coa casa de Mascareñas detrás.

Rapaces cós seu mestre, coa casa de Mascareñas detrás.

A exposición está aberta para todo o mundo, iso si, recoméndase que acudan mellor polas tardes, para non distraer das súas leccións ós nenos. Por desgracia, temos que denunciar tamén dende aquí as mans largas dalgúns asistentes, que se levaron fotografías e deixaron con ocos valeiros gran parte da exposición. Lembren que son fotografías que ten moita xente, e que é doado conseguilas, sen necesidade de privar a ninguén de observalas.

congreso

Visita ó Congreso nos anos 80.

Con motivo do aniversario tamén se están dixitalizando vídeos  que se poden ver na canle do Youtube do colexio, onde seguramente moitos de vostedes poden atoparse. Gustaríanos lembrarnos de todos os mestres, que son moitos os que marcaron unha época, ou están marcando. Pero ante o risco de cometer imperdoables olvidos, non o imos facer. Sirva na súa representación a figura de Miguel, un mestre novo e estusiasta que chegou ó Grupo nos anos 80 e que agora é xa o máis veterano dos que están alí.

pabillón quinto

Unha clase posando diante do “Pabillón de 5º”

A exposición de fotografías lévanos a unha viaxe no tempo de 50 anos de duración. Imaxes de estudantes e mestres a través de distintas xeneracións. Tampouco falta, como non podía ser doutra forma, a presencia da mítica porteira Luísa, xubilada fai poucos anos. Aparece nos seus anos de estudante, aínda que estes non tiveron lugar no Grupo.

pasillos

Corredor da exposición.

Tampouco falta a presenza de moitos dos que nos deixaron antes de tempo, así como a querida Sor Aurora, ou a nosa entrañable Sor Riquiña, que entre as súas numerosas actividades, tamén estaba a de ser mestra no Grupo. Moitas son imaxes dos Antroidos, datas moi especiais e moi celebradas no colexio, e moitas son tamén de excursións e viaxes, como un mítico realizado nos 80 ó Congreso dos Deputados. Naquela ocasión tratábase dun premio gañado polos estudantes por un traballo realizado.

patio

Patio do “Grupo”

O Grupo tiña tamén a súa particular casa encantada, a casa de Mascareñas. Tratábase dunha casa que ficara dentro das instalacións escolares e que pertencera a un antigo médico chamado Mascareñas. Nas horas dos recreos aquela casa era unha gran atración para moitos rapaces, como escenario das súas aventuras. Có tempo chegou a estar ruinosa chegando a supoñer un grave perigo para os rapaces e un problema inabarcable para os mestres. Finalmente foi derruida para construir no seu lugar o actual Polideportivo.

porteira luísa

A porteira Luísa nos seus anos escolares.

E agora, 50 anos despois, é oda unha gran satisfación ver de novo a nosa escola, mellorada e gozando de gran saúde, e formando ás novas xeneracións de arousáns. Vémonos dentro doutros 50 anos… e máis o que queda.

sor aurora

A sempre querida e lembrada Sor Aurora tamén foi mestra no Grupo.

A BREVE HISTORIA DA I REPÚBLICA GALEGA.

A súa duración foi tan só dunhas cantas horas, motivo suficiente para que en moitos eidos fora considerada unha simple anécdota e desterrada dos libros de historia. Pero iso non quita o feito de que en Galicia a vindeira república que veña será xa a segunda. A súa proclamación tivo lugar o 27 de xuño de 1931, no medio dun contexto tenso e inestable.

As condicións eran favorables ó republicanismo, logo da fuxida do rei español Alfonso XIII e da instauración da II República Española o 14 de abril de 1931. Pero no referente a Galicia o descontento e a desilusión coa nova situación non tardou en aparecer.

Manifestantes en Compostela, xuño de 1931.

Manifestantes en Compostela, xuño de 1931.

Toda a situación se agravou coa decisión do goberno de suspender as obras do ferrocarril da nova liña Zamora-Coruña, que deixaba sen traballo a 12.000 obreiros. Comezaron a xurdir voces de intelectuais e activistas galegos, denunciando que os problemas de Galicia só se poderían resolver en Galicia. Iniciouse entón un paro no que os traballadores estiveron apoiados por comerciantes e pola pequena burguesía galega. Xa o 25 de xuño os manifestantes ocuparon o axuntamento de Ourense e proclamaron a República.

pancarta

Protestas polo cese das obras do ferrocarril Zamora-Coruña.

Dous días despois, en Santiago de Compostela produciuse un mítin masivo na Alameda. Entre os oradores estaba o que ía ser o presidente daquela breve República, Antón Alonso Ríos, que emigrara a Arxentina onde dirixira a Organización Republicana Galega Autónoma (ORGA) de Casares Quiroga. Os asistentes dirixíronse despois ó Pazo de Raxoi para ocupar as dependencias municipais.

Pero o goberno central foi moi rápido nos seus movementos, e axiña reanudou as obras do ferrocarril. Este feito logrou que o movemento non se expandira polas distintas comarcas galegas e que a República fora pouco a pouco deixando de ter apoios, ata o punto de desaparecer en poucas horas. A historia da Primeira República Galega é insólita pola súa brevidade, pero responde a unha realidade social e a un descontento que non pasaron desapercibidos. Realmente se pode falar dunha simple anécdota?