O MEXILLÓN DE GALICIA NA PRENSA FRANCESA (E NA GALEGA)

A finais da semana pasada, unha nova irrompía nas portadas dos principais xornais galegos, “Faro de Vigo” e “La voz de Galicia”. Os dous xornais aseguraban que Francia emitira unha alerta sanitaria despois da intoxicación de 73 persoas por mor, supostamente, do mexillón galego. Puidemos ler titulares como “una partida de mejillón gallego activa la alerta sanitaria en Francia” ou “la xunta arremete contra Francia por lanzar una alerta sanitaria sobre el mejillón gallego sin confirmarla“, estes aparecidos en “La voz de Galicia” ou “la Xunta acusa a Francia de emitir la alerta sanitaria del mejillón” e “Francia atribuye al mejillón gallego una intoxicación alimentaria de 70 personas“, no “Faro de Vigo”.

O simple feito duns titulares tan sentenciadores e rutilantes xa supón algo que está fora da normalidade, xa que con outras novas semellantes, tanto a administración como a prensa adoitan ser máis comedidos, para non perxudicar ó sector en cuestión. Pero, si os titulares eran así aquí en Galicia, cómo serían en Francia, que é onde a xente se intoxicou? Non sería raro atopar unhs titulares demonizando o mexillón galego, xa que 70 persoas intoxicadas son moitas e con menos motivos se encenden os ánimos.

Press review

 Nada máis lonxe da realidade. Utilizando os buscadores dos principais xornais franceses, “Le Monde”, Le Figaro”, “Le Croix”, “Libèration” e “L´Humanité”, e escribindo a frase “moules de Galice” (mexillón de Galicia), descobrimos que que na prensa francesa nin se menciona este episodio, algo realmente raro e incomprensible tratándose dunha alerta sanitaria, e sobre todo comparando coa prensa de aquí. Todos os xornais, repetimos, buscando “moules de Galice”, nos remiten a novas relacionadas coa catástrofe do Prestige e a novas gastronómicas. Todos, agás “Le Figaro”, onde atopamos un pequeno artigo có titular “Alerte aux moules venues d´Espagne” (alerta có mexillón chegado de España) referente ó sucedido en abril de 2013, coa retirada de mexillón galego en Francia. O artigo ten oito comentarios, dos que pouco hai que comentar, salvo dicir que nin se insulta nin se maltrata ó mexillón galego.

Por outro lado, utilizando xa un buscador xeral coa frase “moules de Galice” ou mesmo “moules de Galice intoxication”, vemos que a suposta alerta sanitaria non aparece por ningures, incluso en portais de internet especializados en temas de saúde. O único que atopamos é en relación a abril de 2013. Así, vemos un artigo en”Le Parisien” que ten 11 comentarios. De novo, o respecto polo producto galego é total, aínda que hai quen anima a consumir mexillón francés, algo que, por outra parte, non deixa de ser lóxico. Neste mesmo artigo, incluso, atopamos un comentario que defende o noso producto, ó tempo que se mostra crítico coa xestión francesa sobre o asunto:

gabax 13/04/2013 – 07h52

Les moules de Galice sont les meilleures moules d Europe. C est quand même bizarre qu elles n’intoxiquent que les français. Ensuite ce sera les fraises d Andalousie, les courgettes, et puis quoi encore? Ensuite on présente un démenti, quelques excuses bidon, mais le mal est déjà fait. Bizarre toutes ces histoires…

“O mexillón de Galicia é o mellor de Europa. É moi raro que non intoxiquen máis que ós franceses. Qué será despois, as fresas de Andalucía, os calabacíns? A continuación preséntase un desmentido, algunhas escusas falsas, pero o dano xa está feito. Moi raras todas estas historias…”

unnamed

Así pois, por un lado temos unha boa nova, que é que en Francia o noso mexilón non ten mala prensa, pero, qué sucedeu entón? Un artigo aparecido o 27 de agosto na edición galega do xornal “El Pais” danos as claves do acontecido. En Francia, efectivamente, hai ó redor de 70 persoas intoxicadas, pero as autoridades sanitarias descoñecen de qué. Levando a cabo unha investigación, Francia pideu informes sobre o mexillón galego, unha información confidencial e un feito que nunca debeu saír á luz. Cómo se filtrou á prensa, a día de hoxe, segue sendo un misterio. Francia nunca emitíu unha alerta sanitaria acusando ó mexillón, é máis, lonxe de pechar o mercado con Galicia, está igualando o nivel de ventas con Italia, o principal importador. Como se ve, Francia é un excelente cliente có que non se foi moi xusto estes días, a causa da manipulación.

Namentres, o sector traballa arreo para conseguir a unión de todos os productores. Os frentes abertos aínda son moitos, principalmente, a constante presencia da marea vermella que obriga que cada vez máis polígonos, e cada vez máis tempo, permanezan pechados. Esperemos que administración bote man neste asunto tan enérxica e rápidamente como o fixo coa alerta sanitaria francesa.

CARNAVRAN, MALIA TODO

Pouco faltou para que, neste ano, no Antroido de inverno houbese mellor tempo que no de verán. Pero finalmente, a choiva foi compasiva nesta ocasión e dou unha pequena tregua durante a noite, que non na madrugada, do sábado. Con todo, o Carnavrán consolídase, nesta súa terceira edición, como unha das datas imprescindibles do verán.

carnavran1

Non podemos deixar de agradecer ós nosos queridos MDA, os mosos da Arousa, que doaron a súa recadación do Antroido para a celebración do Carnavran, así como a colaboración do Concello e, sobre todo, os esforzos dos bares organizadores.

Pasaban xa das 11 da noite cando os dj de Kioto FM, comezaban a súa actuación e xa sobre a media noite a praza do Regueiro aparecía xa invadida por unha enorme masa de xente.

carnavran2

Como non podía ser doutro xeito, os disfraces máis populares nesta ocasión volveron a ser de temática do verán. Hawaianos, trogloditas, rapazas dos anos 50, deportistas,… e ata unha especie de bonecos similares ós que nos ensinaban na escola para aprender os músculos do corpo. E é que a imaxinación non tivo límites, pois non foron tamén poucos os disfraces improvisados, que finalmente acaban sendo tamén os que mellor resultado dan.

Agora, unha vez rematada xa a festa, só nos queda agardar a que este ano, ó contrario do ano pasado, tivera beneficios, pois non debemos esquecer a importancia dos números. Longa vida ó Carnavran!

O “PRESIOSO” E O KOMAIRA, XUNTOS PARA ACOMPAÑAR Á REGATA CALMOSEIRA

O pasado sábado no Chufre viveuse un acontecemento que ben podería chamarse histórico. Dous galeóns, o Adelino e Manuel, ben apodado “Presioso” e o Komaira, que nada desmerece en beleza, desfilaron xuntos por primeira vez para dar a saída e acompañar ás dornas participantes na regata Calmoseira.

regata3

Tan só o ano pasado, con motivo da saída da Volta ciclista a España en Vilanova, dunha concentración semellante de embarcacións antigas.

regata2

Como adoita suceder coa meirande parte dos grandes acontecementos do verán da Arousa, a regata tamén estivo ameazada pola choiva. Aferrándose ás predicións meteorolóxicas, que aseguraban unha mellora do tempo de cara o mediodía, as asociacións organizadoras nunca pensaron nun aprazamento da regata. En todo caso, tan so se retrasaría un pouco a saída, como finalmente sucedeu.

regata

jalerna

A tripulación da Jalerna mándanos un saúdo.

Esta regata víñase realizando nos últimos anos en Cambados e era organizada pola Asociación Calmoseira, nacida para recuperar o galeón “Presioso”. Pero desta vez celebrouse na Arousa e contou coa colaboración da Asociación Komaira. Curiosamente, os dous galeóns son case da mesma “quinta” (de 1943 o Komaira e de 1944 o Presioso). Polo tanto son xa máis de 70 anos de historia os que sucaron o mar de arousa e unha chea de vidas, anécdotas, reciclaxes e historias mariñas as que suman entre os dous.

camilo-santi

_DSC0320_regatacalmoseira_020_002

_DSC0316_regatacalmoseira_020_002

Na regata participaron 23 dornas, que fixeron un percorrido que sorteaba bateas ata chegar ó Faro do Seixo. No que se refire á competición, a dorna Jhalerna, da Illa de Arousa, sitouse nun lugar destacado dende os primeiros compases da regata, lugar que non ían xa a abandoar, polo que se fixeron coa victoria. En segundo lugar, chegou a  tamén arousana Xarandeira, tamén con gran vantaxe sobre o resto dende o principio. A terceira en chegar foi a Mimela, tamén da Illa, que protagonizou unha gran remontada para acadar esa posición. A posterior celebración e entrega de premios celebrouse, como non podía se doutro xeito, no pub Con do Moucho.

_DSC0314_regatacalmoseira_018_002

Un mercante irrompe entre os dous galeóns.

Un mercante irrompe entre os dous galeóns.

O PASO DO MEXILLÓN DA RÍA POLO PROGRAMA “MASTERCHEF”

O existoso programa gastronómico de TVE, Masterchef, está a piques de celebrar a súa gran final. Pero o programa, antes de chegar a ese punto, tivo unha parada moi importante no Grove. Xa no mes de marzo, os xornais se facían eco da presenza do equipo de gravación do programa no peirao do Grove. Todo respondía a unha campaña de publicidade que partía do concello da vila e da Xunta de Galicia.

Non se pode negar que a función de publicidade foi ben levada a cabo polos chefs e a presentadora do programa, pero no que se refire á comida ofrecida, pódese falar dun dos resultados máis desastrosos de toda a sua historia.

Os concursantes coñecen de preto o mexillón.

Os concursantes coñecen de preto o mexillón.

O periplo de “Masterchef” pola nosa terra comezaba con fermosas imaxes e non menos fermosas palabras da Ría e do Grove, onde centraba a sección do programa. A continuación, os concursantes embarcaban no “Chapelo”, convidados polo seu capitán, Alexandre, con gorra de Amegrove á cabeza. Tras unha breve explicación do cultivo do noso bivalvo insignia, os concursantes semellaban encantandos. Tanto é así que unha das concursantes, Vicky, incluso chegou a afirmar que con esa materia prima seguro que ós comensais lles ía encantar todo canto lles preparasen. E esa confianza xa facía que non se vaticinara nada bó.

A continuación chegaba a proba por equipos. Realizouse no restaurante de Pepe Vieira e consistía nun banquete, que serviría tamén de homenaxe, a un grupo de mexilloeiros e mariscadoras do Grove. O menú consitía, para un dos equipos, en empanada e mexillóns á mariñeira, mentres que o outro equipo prepararía empanada tamén e sopa de mexillóns. E isto xa era un tanto inusual, xa que en probas similares sempre se sirve, polo xeral, un entrante, un prato principal e un postre ós comensais, e non dous entrantes, coma neste caso.

O concursante Mateo.

O concursante Mateo.

Durante a preparación de tan laborioso menú, os concursantes xa familiarizados con esferificacións, nitróxeno líquido, reducións e demáis, víronse en serias dificultades para elaborar a empanada que as nosas nais e avoas cociñan tantas veces nos nosos fogares. Todos os concursantes tiveron un día moi desafortunado, pero este aínda foi peor para o concursante Mateo, capitán do equipo azul, que contaba coa vantaxe de ter a un membro máis nas súas filas que o equipo vermello.

Un dos grandes fallos que sentenciaron a nefasta actuación de Mateo e o seu equipo chegou cando un dos chefs do programa, vendo que non acababa de poñer a empanada no forno, lle preguntou, -“Tí canto pensas que tarda en facerse unha empanada?”- ó que o rapaz contesta -“10, 15 minutos”, e o chef ábrelle os ollos -“bótalle 40!”

Pero as contas non só lle fallaron nese sentido ó equipo azul. Faltando xa moi pouco para que rematara o tempo, percátanse que non hai mexillóns suficientes para rematar os pratos, polo que a correr se poñen a cocer máis. Pero o tempo non lles chega, polo que deciden quitar os mexillóns da empanada para facelos á mariñeira. Obviamente, as contas seguían sen dar, dando lugar a unha gran escaseza de mexillóns nos dous pratos.

No caso da empanada, cociñaron o rustrido facendo a parte a cebola e o pemento sen que ninguén se explicara porqué. Pero o peor chegaría cando o finalizar a coción da última empanada, un gran cacho se lles estragou ó intentar sacala da bandexa do forno. En consecuencia, seis comensais ficaron sen probala, algo inaudito, e incluso impensable, noutros capítulos de “Marterchef”.

Chefs do programa.

Chefs do programa.

Aínda así semella que pouco foi o que se perderon: unha empanada cruda, insulsa e con escasos mexillóns. O equipo vermello, aínda que gañou a proba, non correu mellor sorte. A empanada tiña defectos similares ós do equipo azul e a súa sopa de mexillóns, que nun principio ía levar tamén mero, quedou reducida a unha triste caldo con dous ou tres mexillóns por ración flotando.

O mellor de todo, foron as reacións dos mexilloeiros e mariscadoras que estaban alí. Con gran educación, foron moi correctos e medidos nas súas críticas, pero as súas caras dicíano todo. Os camareiros, tamén concursantes, tentaban aparentar alegría e presentaban con moito entusiasmo os pratos, pero eso era moi pouco para convencer ós comensais. Especialmente reveladora foi a cara de tristeza dunha mariscadora ante a empanada que lle acababan de servir.

Por último, se sinten mágoa do concursante Mateo, dicirlles que non teñen de qué preocuparse. Ó rapaz, só ten 20 anos, non se lle dan moi ben as empanadas, pero aínda así chegou á final, que se celebrará a próxima semana.

A VIAXE COMENZOU

Dende o pasado venres e durante todo o mes de xullo, a nosa Aguamorta irá máis aló do mundo virtual, para tomar forma física mediante unha exposición pictórica, que ten lugar na sala de exposicións do Auditorio da Illa de Arousa. “A viaxe da Aguamorta”, é unha coleción de 20 lenzos que fan un percorrido pola Illa de Arousa no espacio e no tempo. Non queremos perder a ocasión de agradecer a presenza de todos cantos se achegaron á inauguración o pasado venres. Así como temén facer un agradecemento especial a Xoán Dopico por toda a súa gran axuda durante os preparativos da exposición, e tamén a María e a Dani, do bar O Museo, por cedernos un pedaciño da súa fermosa terraza para a ocasión.

expo1

expo2

 

expo3

CRÓNICA DUNHA MÁXICA NOITE DE SAN XOÁN.

Semellaba que non ía ser unha noite tranquila meteorolóxicamente falando para a noite do 23 de xuño, xa que tanto partes televisivos como aplicacións de móviles auguraban unha noite de chuvia e tronada. Pero nada diso pasou, e noite de San Xoán de 2014 convertiuse nunha noite excepcional para churrascadas e sardiñadas. Iso si, coa debida precaución de manter a leña a salvo das choivas da tarde.

Non é de estrañar. Cunha orixe celta, esta festa sobreviveu a numerosos obstáculos durante milenios e incluso a día de hoxe, ás veces non resulta doada a súa celebración. Sen ir máis lonxe, este ano caeu un luns e ó día seguinte trabállase, coma un día normal. Pero todo iso non impediu a presenza das costumes e tradicións do San Xoán en tódalas casas.

san xoán2

Xa polas 8 da tarde, comezaba a verse o primeiro fume nas paisaxes da Arousa. E, cómo non podía ser menos, ese fume foi a máis a medida que pasaban as horas, ata que unha enorme fumareda cubría a Arousa por zonas. Non debeu ser pequena a sorpresa que se había de levar algún despistado que chegara entón á Arousa e non lembrase a data na que estábamos.

Por tratarse do comezo da semana, en moitas casas optouse por cenas familiares con churrasco e sardiñas, ou máis churrasco e non tantas sardiñas, debido ó prezo e escaseza destas nestas datas. Iso si, sempre con algunha fogueira, aínda que sexa improvisada, que nunca está de máis espanta-las meigas e queimar todo de canto negativo houbo no ano.

A xente nova, pola súa parte, ateiga as praias. A maioría deles, cós compromisos académicos xa solventados e sin traballos ante os que responder ó día seguinte, poden vivir unha das festas das que, de seguro, máis bos recordos terán cando sexan adultos.

san xoán1

Outra das alternativas da noite foi a dos bares, como no caso do Con do Moucho, un pouco máis só este ano, ante o recente peche do Baka. Cun gran ambiente  nunha noite ideal para estar na terraza, o Con do Moucho ofreceu unhas tapas de luxo: xureliños e criollos. Tampouco faltou a fogueira nin tampouco, coma sempre, a boa compañía.

Ó día seguinte, é imprescindible lava-la cara coa auga de San Xoán, de receita libre en cada casa, pero que debe pasar a noite ó rocío. Así se comenza unha nova época, con novas enerxías e ánimos renovados. Así foi o San Xoán 2014 na Illa de Arousa. O vran queda oficialmente inaugurado.

 

50 ANOS DE LEMBRANZAS NO “GRUPO”

Qué tantos choros e disgustos causaba nos nenos a primeira vez que ían alí e qué nolstalxia causa anos despois aquel lugar que tanto nos marcou nas nosas vidas. A nosa escola, o Grupo, fai 50 anos. E para celebralo, estes días recréase unha aula moi semellante á de fai 50 anos, ademáis de haber tamén unha exposición que percorre todos aqueles anos a través dos seus estudantes, mediante fotos cedidas polos pais dos estudantes actuais.

Rapaces cós seu mestre, coa casa de Mascareñas detrás.

Rapaces cós seu mestre, coa casa de Mascareñas detrás.

A exposición está aberta para todo o mundo, iso si, recoméndase que acudan mellor polas tardes, para non distraer das súas leccións ós nenos. Por desgracia, temos que denunciar tamén dende aquí as mans largas dalgúns asistentes, que se levaron fotografías e deixaron con ocos valeiros gran parte da exposición. Lembren que son fotografías que ten moita xente, e que é doado conseguilas, sen necesidade de privar a ninguén de observalas.

congreso

Visita ó Congreso nos anos 80.

Con motivo do aniversario tamén se están dixitalizando vídeos  que se poden ver na canle do Youtube do colexio, onde seguramente moitos de vostedes poden atoparse. Gustaríanos lembrarnos de todos os mestres, que son moitos os que marcaron unha época, ou están marcando. Pero ante o risco de cometer imperdoables olvidos, non o imos facer. Sirva na súa representación a figura de Miguel, un mestre novo e estusiasta que chegou ó Grupo nos anos 80 e que agora é xa o máis veterano dos que están alí.

pabillón quinto

Unha clase posando diante do “Pabillón de 5º”

A exposición de fotografías lévanos a unha viaxe no tempo de 50 anos de duración. Imaxes de estudantes e mestres a través de distintas xeneracións. Tampouco falta, como non podía ser doutra forma, a presencia da mítica porteira Luísa, xubilada fai poucos anos. Aparece nos seus anos de estudante, aínda que estes non tiveron lugar no Grupo.

pasillos

Corredor da exposición.

Tampouco falta a presenza de moitos dos que nos deixaron antes de tempo, así como a querida Sor Aurora, ou a nosa entrañable Sor Riquiña, que entre as súas numerosas actividades, tamén estaba a de ser mestra no Grupo. Moitas son imaxes dos Antroidos, datas moi especiais e moi celebradas no colexio, e moitas son tamén de excursións e viaxes, como un mítico realizado nos 80 ó Congreso dos Deputados. Naquela ocasión tratábase dun premio gañado polos estudantes por un traballo realizado.

patio

Patio do “Grupo”

O Grupo tiña tamén a súa particular casa encantada, a casa de Mascareñas. Tratábase dunha casa que ficara dentro das instalacións escolares e que pertencera a un antigo médico chamado Mascareñas. Nas horas dos recreos aquela casa era unha gran atración para moitos rapaces, como escenario das súas aventuras. Có tempo chegou a estar ruinosa chegando a supoñer un grave perigo para os rapaces e un problema inabarcable para os mestres. Finalmente foi derruida para construir no seu lugar o actual Polideportivo.

porteira luísa

A porteira Luísa nos seus anos escolares.

E agora, 50 anos despois, é oda unha gran satisfación ver de novo a nosa escola, mellorada e gozando de gran saúde, e formando ás novas xeneracións de arousáns. Vémonos dentro doutros 50 anos… e máis o que queda.

sor aurora

A sempre querida e lembrada Sor Aurora tamén foi mestra no Grupo.