OS CHOROS DA FRAGA

-Qué tiña dentro?

E o Piñeiro dixo:

-Couza.

-Qué máis?

-Po.

-Qué máis?

E o Piñeiro anunciou, deixando de mirar:

-Morte. Xa estaba morto. Sempre estivo morto.

Aquel día o bosque, decepcionado, calou. Ó seguinte entoou a leda cántiga na que imita á canella do muíño. Os paxaros volveron. Ningunha árbore volveu a pensar en se converter en sillas e en aparadores. A fraga recuperou de sotaque a súa alma inxenua, na que toda a ciencia consiste en saber de canto se pode ver, facer ou pensar, sobre a terra, o máis prodixioso, o máis profundo, o máis grave é isto: vivir.

 

Wenceslao Fernández Flórez, (O Bosque Animado).

Cando Anxo non era máis ca un neno, colleu un libro por casualidade estando na biblioteca do seu colexio. Na portada había unha foto dun lugar tan fermoso, que semellaba sacado dun conto. E xa entón, a imaxinación daquel rapaz inquedo voaba só con observar aquela imaxe. Entón, sen aínda coñecer a súa riqueza de todas as especies que convivían alí, sen comprender nada do seu enorme valor natural e aínda sen ter escoitado nunca as súas voces… Anxo soubo aquel día qué eran as Fragas do Eume.

Anos despois, estando xa na universidade, Anxo participou nunha excursión ás Fragas xunto có resto dos seus compañeiros. Foi aquel un día de choiva intensa. A auga formaba regatos que corrían por todas partes, tanto por entre os pes dos estudantes, como caíndo polas ladeiras, semellando bágoas que se precipitaban no val. Pero o bosque estaba máis vivo que nunca, fermoso e feliz con toda aquela chuvia.

Os estudantes resgardáronse da chuvia, que non daba tregua, no Mosteiro de Caaveiro. A mestra, aínda que visitaba as Fragas polo menos unha vez ó ano, non podía deixar de dar as explicacións, amosando os carballos, castiñeiros, bidueiros,… presa dese entusiasmo que todos os que aman a natureza coñecen.

E Anxo, totalmente fascinado, non puido máis que pensar no afortunado que se sentía por estar alí, aínda mollado e cheo de frío. E pensou, sen saber moi ben porqué, que si un día tiña un fillo, había de levalo a coñecer aquel lugar. E Anxo, seguramente, algún día terá un fillo. Pero quen sabe se para entón as Fragas continuarán alí.

ELIA E ARREDORES: NOVAS SENSACIÓNS

Dende 2009 en A Micro Pechado, e agora tamén en Aguamorta.

Un día, como quen non quere  cousa, Elia deixou de fumar. Non lle resultou nada doado, dende logo. Pero pasado un tempo, cando xa ían amainando os soños que tiña polas noites con tabaco, foi descubrindo un mundo totalmente novo. A súa pel semellaba máis limpa e iluminada, sen cambiar a marca da súa crema hidratante. A súa voz era máis fina e suave, polo que lle encantaba pasar o día cantando. Cría que nunca sería capaz de tomarse un café sen un cigarro, pero agora, descubría o sabor do café e o seu aroma, coma se fora un anuncio de televisión. Unha vez, foi ó armario a recuperar roupa que facía tempo que non puña. E toda cheiraba a tabaco e, cando a gardou, non notara absolutamente nada. Sentíase forte. Podía camiñar e camiñar, e aínda lle quedaban folgos para continuar se o desexaba. O día de Sant Jordi, un neno que atopou pola rúa regaloulle unha rosa, “ahhhh…” -pensou- “entón… é así cómo arrecenden as rosas!”


DON GALILEO GALILEI

13 de febreiro de 2006

Estou na miña casa, pensando que en dous días é o día dos namorados e non lle teño nada mercado á miña moza. Nun momento vou quedar con ela e xa me vai saltar co tema… Que se che merquei unha cousa que vas alucinar, se o meu regalo vai ser mellor que o teu…

Claro que vai ser mellor que o meu, eu aínda non lle teño nada, non sei que facer, voume volver tolo!

17.30

En media hora teño que quedar con ela, na praza en fronte da fonte, vou poñer unhas das mellores camisas para sorprendela e levala á mellor tenda de xeados.

18.00

Ela estase atrasando un pouco, teno que facer, é o normal en todas as mulleres.

18.10

Estase aproximando a min, o meu corazón acelérase, estou moi nervioso, pero vou actuar coma sempre, como son eu mesmo. Estamos camiño á xeadaría, é unha rapaza moi intelixente, gústalle o mundo da astronomía e a arqueoloxía. Eu non sinto ningún interese na arqueoloxía, pero a astronomía, encántame.

18.40

Estamos os dous na xeadaría, comendo un xeado de mandarina, encántanos a mandarina. Ela, levántase para ir ao baño.

Creo que a cita non vai moi mal, tamén creo que lle gusto tanto coma ela a min.

Mañá, levareina á miña casa e ensinareille o meu novo invento. A ver que lle parece.

20.30

Estamos de camiño á súa casa, xa a vou deixar, hoxe foi un día moi longo, polo menos, para min; estou encantado con ela, é preciosa.

23.30

Xa cheguei á miña casa, esto no meu cuarto, na cama, non paro de pensar nela; mañá ireina procurar e amosareille o meu fermoso invento.

13.30

Vou rematar de preparar o invento, é un telescopio, un aparello que serve para ver as estrelas o máis preto posible, como a ela lle encanta a astronomía…

16.00

Xa rematei o telescopio, e estou lendo no xornal, que hoxe á noite haberá unha choiva de estrelas fugaces, vaille encantar, por fin vou namorar de todo a Nora.

23.50

En dez minutos quedei con ela como onte, en fronte da fonte, hoxe é o ansiado día, o día dos namorados.

00.00

Estou con ela aquí, é o momento, comeza a choiva, e estalle encantando observar o universo; todo o afastado, terémolo preto.

00.20

Rematou a choiva, estou ao seu carón, e xa nos bicamos, todo grazas ao novo telescopio. Coido que coa miña sabedoría e a súa intelixencia, chegaremos moi lonxe, seremos a parella da nova era de inventores.

Carme Barreiro. Illa de Arousa, 2010.

RELATOS DE TERROR: “GOLPES NA MIÑA FIESTRA”

Unha noite de Tódolos Santos, o vello Manuel regresaba polo torto e estreito camiño á súa casa. Abriu a porta e notou cómo as madeiras ruxían tanto coma os seus anciáns osos. Sentou ó pe da lareira, pensativo, ó tempo que tomaba pequenos grolos de licor café, a maneira máis rápida de entrar en calor naquela época do ano.

De súpeto, uns febles golpes soaron no cristal da fiestra. Ó principio, confundíanse cós rumores do vento, pero despois, fóronse facendo máis fortes pouco a pouco. Alguén, a aquelas horas da noite, estaba chamando, pero Manuel nin se inmutaba. Si acaso, ata se escoitaban lamentos, “Manuel, Manuel… déixame entrar… fai frío aquí,… Manuel…” era un fío de voz de muller. Todas as noites lle pasaba o mesmo dende facía moitos anos. A súa amada Marianela volvía onda el de entre os mortos. A pesar de todo,… cómo lle gustaba lembrala.

Manuel coñecera a Marianela cando tiña 17 anos e ela 25. O seu pai era un prestixioso médico de Santiago de Compostela, pero pasaban longas épocas alí, na aldea, porque a súa nai estaba enferma e aquel clima era máis axeitado para ela. Manuel namorouse de Marianela nada máis vela e, xa dende entón, soubo que sempre faría todo aquilo que ela quixera.

Pero, ó contrario que Manuel, Marianela non era moi prezada no pobo. Non tiña boas relacións cós seus pais e non se comportaba como unha rapaza educada. Cando os dous comezaron as súas relacións, todos no pobo se preocuparon moito por Manuel. Por aí dicíase que Marianela, na cidade, dedicábase a cantar en bares, nos que permanecía ata ben entrada a madrugada, e que xa se lle vira andar con moitos homes.

Aínda así, ó pouco tempo foron vivir xuntos e tiveron un fillo. O principio, todo semellaba ir ben. Pero despois, tendo o neno aínda uns meses, Marianela comezou a estar cada vez máis triste. Rexeitada por todos e prisioneira daquel pobo, foise xerando nela a idea da morte.

Manuel esforzábase por consolala e facer que fora feliz, pero nunca o conseguiu. Unha noite, Manuel espertou na madrugada e veu que Marianela non estaba ó seu carón. Foi á cociña a buscala, e alí, inesperadamente, Marianela atacouno cun coitelo. Manuel logrou zafarse, e aínda pelexou con ela para quitarlle o coitelo. Pero ela logrou escapar. Foi buscar ó neno ó berce, saíu da casa e botouse ó monte.

Manuel correu tras eles, pero a espesa escuridade impedíalle ver nada. A fraga facíase cada vez máis frondosa e o camiño desaparecía, ata que chegou un momento no que xa non tiña ningures onde ir.

Marianela e o fillo apareceron mortos á mañá seguinte. Estaba feridos mortalmente, sen dúbida, por obra de Marianela. O día do soterramento, pola noite, foi a primeira vez que Manuel escoitou os golpes na fiestra “Manuel… Manuel… fai frío aquí,… déixame entrar…” e os choros dun neno acabado de nacer confundíase tamén có vento.

Nunca miraba para a fiestra. Nunca comprobaba si Marianela realmente estaba alí. Pode que aqueles golpes foran obra das polas das árbores, e que as voces non foran máis que o vento asubiando. Pero nunca quixera sabelo. Agás aquela noite.

Pasaran xa tantos anos, facía tanto a menos a beleza de Marianela,… porqué non mirar? Porqué non volver, polo menos un instante, onda a súa amada?

Manuel foi achegándose pouco a pouco á fiestra, “…son eu… déixame entrar…”  -dicía a voz. Manuel, fronte a fiestra, mirou cara fora. E alí estaba, ó lonxe. Un espectro branco, sen mirada, sen expresión. Estaba manchado de sangue e levaba un neno de meses no colo. Íase achegando lentamente á fiestra, flotando no aire. E achegábase máis e máis. E aquel rostro adiviñábase cada vez máis terrible e fantasmal. O corazón de Manuel non o soportou máis, e caeu morto ó pé da fiestra, có rostro expresando aínda todo o terror.

E é que, xa se sabe que, cando un defunto permanece entre nós, é porque quere facer algo que non puido rematar en vida.

ELIA E ARREDORES: ATA QUE CHEGOU UN VIRUS

Dende 2009 en A Micro Pechado, e agora tamén en Aguamorta.

Hai homes que non toleran que as mulleres saiban máis ca eles de fútbol, coches e computadores. Por iso Elia ocultaba a súa identidade de enxeñeira informática baixo o seu uniforme de camareira. Unha vez, Elia creu coñecer ó home da súa vida (daquel mes, enténdese). Tiña unha tenda de informática e dicía saber moito de computadores, aínda que non soubera nin formatealos. Elia deixábao falar para non desilusionalo. Pero unha noite, estando os dous na casa do rapaz, ocorreu algo: un virus entrara no seu computador. Entón, Elia revelou a súa verdadeira identidade. Apartou ó rapaz do teclado e púxose a investigar por canto menú había. Máis tarde, despois de moita paciencia, Elia conseguiu limpa-lo computador. Pero, para a súa sorpresa, o rapaz non se alegrou, senón que se mostrou entre anoxado e avergonzado. Nunca volveu a chamar a Elia. A ela pouco lle importou iso. O que realmente lle molestou foi que en ningún momento lle dou as grazas.