O MUNDO DAS MEIGAS: AQUELARRE.

Nunha única meiga, Aquelarre, están todas. A meiga da vasoira que suca os ceos producindo o máis sincero noxo entre as xentes coa súa sonora gargallada; a meiga de aspecto repugnante e cheiro inaguantable; a meiga galega, vasca ou navarra,… a meiga de idade infinita. Certo día, pode que en Fisterra ou en Cabo Vilán, Aquelarre acudiu ó prado do Demo un primeiro sábado de lúa chea, e alí xaceu con el. Iso fixo que parte da súa anatomía tomara forma de animal. Axiña destacou de entre tódalas amantes do Demo, e si algunha vez foi fermosa, pouco se pode adiviñar, xulgando o seu aspecto cadavérico. A súa soa mirada, pode causar mal de ollo. Alá, polos tempos da Inquisición, foi queimada na fogueira. De pouco servíu, porque Aquelarre sempre rexurde das súas cinzas.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s