ADEUS, PRESTIGE

Todos nos lembramos de ónde estabamos, que faciamos, naqueles primeiros momentos nos que os medios de comunicación nos ían informando, tan timidamente naqueles primeiros intres, de que un petroleiro chamado Prestige naufragara fronte as nosas costas.

Daquela, Anxo estaba no seu último curso da carreira en Santiago. Aquela nova, que pretendía pasar desapercibida nos telexornais, puxoo en alerta, ó igual que o resto da poboación. Así comezaron días angustiosos na que a información era sempre escasa e incompleta. Xunto coa súa moza Ana, estudante de xornalismo, trataban de dar con medios de comunicación portugueses, que contaban xa con tal craridade a magnitude da catástrofe. Anxo sempre lembraría o telexornal de Angels Barceló, o único que merecía credibilidade. Foi así cómo Ana e Anxo foron descobrindo datos alarmantes, mapas tinguidos de negro e a pasividade dos políticos, cuia única solución entón foi o uso dunha linguaxe suave na que estaba prohibida a frase “marea negra”.

manifestación santiago

Paseniño, ían aparecendo imaxes, a cada cal máis impactantes. Terribles imaxes de Muxía, coas súas praias cubertas dunha horrible masa negra, que incluso chegaba a invadir o paseo marítimo. Unhas imaxes que reflectían a enorme dor, a dor que todos compartiamos. Pero a ameaza continuaba. O chapapote non tardaría en chegar á Illa de Arousa. Alí, os mariñeiros decidiron que non ían agardar, e simplemente decidiron ir a buscalo. Non sabían ó que se enfrontaban, o nivel de toxicidade, as enfermidades que podería causar,… simplemente pensaron en defender o territorio ó que tanto lle debían. O porto do Chufre convertiuse nun improvisado centro de operacións. Alí estaba todo o pobo axudando no que podía, e alí foi Anxo tamén, era absurdo ficar en Santiago con todo o que estaba pasando. No Chufre, axudar era moi doado, unhas botellas de auga, toallas, capachos,… todo era pouco ante tal magnitude. A situación superaba a todo o mundo, pero a unidade era reconfortante. Anxo sempre lembrará a aqueles homes criados no mar, homes dos que se cría que nunca choraban, saíndo das súas embarcacións con bágoas nos ollos.

Naqueles días, na television irromperon unhas tremendas imaxes. Uns veciños da Arousa tiraban chapapote contra o presidente da Deputación da Coruña e o alcalde de Boiro. Eran só uns poucos veciños, peros falaban por todos. Eran tamén só dous políticos, máis todos recibiron a mensaxe. Anxo soubo entón que por mil anos que pasaran e por mil veces que fora ver esas imaxes, nunca ía poder miralas sen que un arrefrío lle percorrese o corpo. Aquela foi unha pequena victoria. Unha das poucas.

mariñeiros

O presidente da Xunta dalquel entón presentouse en Muxía. Toda unha longa vida detrás dedicaba á política ensináralle cómo chegar a un lugar devastado coma aquel: anunciando a berros que chegaba cós petos cheos de cartos. A pena foi que a súa experiencia non o enganou. Pouco despois celebráronse eleccións municipais e aquelas enormes barrigas que miraban con indiferencia o sucedidos volveron a gañar con maiorías aplastantes. Aquel foi o primeiro xuízo perdido, ratificado once anos despois.

O un de decembro daquel 2002 tivo lugar a memorable manifestación en Santiago. Aquel acontecemento dou lugar a estranos compañeiros de viaxe. Non valían, como en outras ocasións, deixar de ir por plans fallidos cós amigos. Si facía falla íase só, ou con esa persoa á que queres e aprecias ben, pero coa que non pasas demasiado tempo. Anxo foi có seu primo Berto, uns anos maior que el. Anxo ensinoulle Santiago e faloulle da súa vida de estudante alí. Logo foron á Praza do Obradoiro. Non paraba de chover e, por momentos, facíao en grandes cantidades. A xente amoreábase e os paraugas abertos restaban sitio ós asistentes, ata que algúns foron cerrando os seus paraugas e outros acollían a estes baixo ós seus. Namentres, Manuel Rival lía un manifesto.

Unha vez que volveron á Arousa Berto e Anxo camiñaban cara as súas casas. Entón Berto preguntoulle a Anxo, “e agora,… qué vas facer?” E Anxo decatouse de que non o sabía. Axiña remataría a carreira e ía ter que enfrontarse a un futuro incerto e sen esperanza. Acababa de darse un golpe contra a realidade. Agora sabía que aquilo no que cría, aquilo que sustentaba a economía o seu pobo, aquilo que sempre considerara inquebrantable,… estaba exposto a grandes ameazas, estaba en constante perigo e podería ser destruido dun día para outro, sen que ninguén fixera nada por evitalo. “Pois non o sei…” , contestou. “Agora irei comer e despois irei cedo para o bar, que ás cinco xoga o Celta”.

 

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s