OS MENIÑOS DO CEMITERIO

En todos queda para sempre gravado na nosa memoria aquelas primeiras veces nas que coñeciamos o cemiterio, aquel lugar frío e ateigado de flores onde repousaban os que se ían de onda nos. Aquela impresión medraba cando descobríamos unhas pequenas lápidas, porque si ben difícil era facernos á idea de todos os que estaban alí, máis o era cando se trataba daqueles que se marcharon demasiado cedo: os nenos.

IMG_6347

Alí permanecen, unhas ringleiras de pequenas lápidas de granito, acorde có tamaño dos seus donos. Algunhas están restauradas, supoñemos, polos seus familiares. Outras están corroídas debido á erosión provocada pola intemperie. E é que estas son tamén as tumbas máis antigas do noso cemiterio, pertencentes a unhas épocas nas que se cría que ese solo ía ser suficiente para soterrar a todos os nosos seres queridos.

IMG_6351

Son demasiados? O certo é que o descoñecemos. A taxa de mortandade infantil dunha poboación é un dos principais indicativos do nivel de desenvolvemento dun país, rexión, etc. O periodo no que finaron os nosos nenos pode abarcar pouco máis de medio século, posto que os máis lexibles, e polo tanto máis recentes, datan das décadas dos corenta ou cincuenta do pasado século, pero tamén sabemos que algunha destas lápidas infantís máis antigas son de finais do século XIX.

IMG_6353

Trátase, polo tanto, dun periodo de tempo bastante longo, algo que resta significancia ó número de lápidas. A súa existencia pode deberse, simplemente, ás carencias sanitarias propias daqueles tempos e a algo tan banal como a estatística.

IMG_6354

Fora como fora, alí os permanecen, coroando o lugar das nosas experiencias máis delicadas. Chegaron a vivir dende días ata catro ou cinco anos. Algúns incluso foron soterrados cós seus nomes en diminutivo, para que nin a morte truncara a súa condición de neno. E alí continuarán, porque ningún perderá xamáis o seu dereito a aquel reducido espacio. Algúns, incluso contan con improvisados ramos de flores enriba das súas lápidas, probablemente obra doutro meniño. Porque somos todos, pero sobre todo os nenos, os que nunca nos esquecemos dos nosos pequenos anxos da garda.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s