“MEXILLÓN DE GALICIA” ALERTA DA FRAUDE NA ETIQUETAXE DAS CONSERVAS CUN NOVO SPOT

A presenda do selo da Denominación de Orixe  Protexida garante a procedencia, especie e calidade do produto.

A presenda do selo da Denominación de Orixe Protexida garante a procedencia, especie e calidade do produto.

Esta mesma mañá de hoxe mércores ven de asinarse un importante acordo entre o Consello Regulador do Mexillón de Galicia e a Unión de Consumidores de Galicia. Un acordo consistente na procura de accións conxuntas no que será primordial a información ó consumidor sobre o produto que está mercando. E é que a normativa europea de non esixir a debida información sobre o produto na etiqueta das conservas está favorecendo a aparición a moitas malas prácticas que perxudican notablemente tanto ós produtores de mexillón como ó consumidor final.

Unha destas prácticas fraudulentas ten que ver con frases alusivas ás rías galegas, tales como “marisco de las Rías Gallegas” ou “alta cocina gallega”, que dan lugar a unha publicidade enganosa, sen a garantía de procedencia e calidade dos nosos moluscos. Un caso grave de irregularidade que atinxe ó 75% das conservas dos nosos mercados, segundo unha prospección de mercado realizada polo Consello Regulador en 2014.

A non obriga de dar a información sobre os produtos na etiquetaxe proporciona ademáis novas formas de engano e fraude ó consumidos, como é a substitución de especies da familia do mexillón en conservas que se comercializan como tal. Así o demostra un estudo realizado pola Axencia Española de Consumo e Seguridade Alimentaria e Nutrición (AECOSAN), que ademais revela que un tercio das conservas non ofrecen a información axeitada sobre as especies envasadas.

O acordo que se ven de firmar hoxe compromete a realización de accións conxuntas e a primeira e máis inmediata é a saída á luz deste spot que alerta de todas estas fraudes. Titulado “Mexillón de Galicia; marisco de etiqueta”, o vídeo aconsella a busca do xa característico selo turquesa do Mexillón de Galicia, Denominación de Orixe Protexida, o único que garante a procedencia, a especie e a calidade que se merece o consumidor e polo que tanto pelexan os produtores.

TROFEO KOMAIRA 2015: OS DA AROUSA VOLVEN A PERDER.

unnamed

A pasada fin de semana tivo lugar unha nova edición do Campionato Komaira, que este ano chegaba á súa quinta edición. Atrás queda xa aquela competición onde se improvisaban equipos para participar de maneira informal. Có paso do tempo van sendo cada vez máis os equipos dos arredores que se apuntan a participar e a competitividade aumenta notablemente. No caso da final das mulleres un equipo participante foi o de Pontearnelas, con gran participación arousana, xa que no equipo xoga Noelia Pérez, da Illa, que marcou un gol na semifinal. Desafortunadamente para estas rapazas, pouco foi o tempo que puideron aguantar ás súas rivais, que acabaron gañando o partido contundentemente.

No caso da final masculina repiteuse o que xa é todo un clásico do Campionato do Komaira. O equipo da Arousa, este ano patrocinado polo Bar Barley, enfrontábanse “ós de fóra”, na súa maioría procedentes de Pontevedra. Cunha eterna camiseta laranxa, este equipo todos os anos esnaquiza todas as esperanzas arousanas. Os da Arousa gañan en xuventude e seareiros, pero o equipo laranxa sempre acaba por gañar de forma clara, e este ano tamén. E iso que aínda houbo tempo para a esperanza, xa que o equipo local chegou a ir por diante no marcador durante bastante tempo. Pouco importa dende a organización que os fermosos trofeos confecioados pola xoiería David se vaia máis aló da ponte, xa que, como eles mesmos confesaban “son boa xente”. Por outra parte, na xornada de onte os verdadeiros gañadores foron o deporte, a festa, e o fermoso galeón Komaira.

A TRANSFORMACIÓN DA AROUSA EN 15 ANOS

Parte do territorio da Arousa en 2013, prácticamente igual que na actualidade. Imaxe: www.nacionrotonda.com

Parte do territorio da Arousa en 2013, prácticamente igual que na actualidade. Imaxe: http://www.nacionrotonda.com

nación rotonda2

Parte do territorio da Arousa no ano 2000. Imaxe: http://www.nacionrotonda.com

Quince anos dan para moito, aínda que de primeiras non semelle unha cifra elevada. Pero na Arousa neste periodo de tempo foron moitas as cousas que sucederon e que modificaron notablemente a nosa xeografía. E é que a memoria é moi traicioneira, e xa custa pensar cómo era antes a punta na que hoxe se sitúa o novo varadoiro do Chufre. E entón aparecen webs pola rede que nos axudan a facer un pouco de memoria. Este é o caso da web “Nación Rotonda” (www.nacionrotonda.com), que está dedicada a amosar cómo se transformou o territorio dende os últimos quince anos. E fanno mediante unha fotografía aérea do ano 2000 que se compara coa mesma fotografía aérea, pero da actualidade. Un dos grandes atractivos que posúe é poder ver as dúas fotos ó mesmo tempo e poder ver as diferencias entre as imaxes arrastrando cun só clic. A web, dedicada a toda España, conta cunha comparativa da Arousa, concretamente da costa dende o Chufre ata Riasón, a zona que máis cambios sufriu nestes últimos anos. Polo que tamén podemos ver a evolución de zonas como o Aguiúncho, o Furado, o Cabodeiro e a praia da Sapeira. Así pois, podemos observar as grandes diferencias, o novo peirao do Chufre e o novo vial, sen dúbida, os cambios máis drásticos. Pero tamén observamos máis rotondas, construccións e menos espacio libre. Pero mellor xulguen vostedes mesmos premendo nesta ligazón:

http://www.nacionrotonda.com/2013/11/illa-de-arousa-pontevedra.html

AS AMANTES DA TORRE DE SAN SADURNIÑO (II): XOANA DE CASTRO “A DESAMADA”.

Sepulcro de Xoana de Castro na Catedral de Santiago de Compostela. Imaxe: Wikipedia.

Sepulcro de Xoana de Castro na Catedral de Santiago de Compostela. Imaxe: Wikipedia.

En noites de inverno, cando o vento sopra desesperado e se avivan as ondas do mar que buscan á Torre de San Sadurniño, son moitos os que aseguran que alí, perdéndose entre eses sons mariñeiros, escóitanse os choros dunha muller. Uns lamentos inconsolables, que retumban nas pedras de San Sadurniño e se perden na inmensidade do mar. E son, moitos aseguran, as voces de Xoana de Castro, a raíña máis breve de Castela.

Así no lo contaron nos seus escritos Cunqueiro e Otero Pedrayo, e así a lenda desta desgraciada dama chega ata nos. Xoana de Castro era unha viúva nova e fermosa cando coñeceu ó Rei de Castela, Pedro I “O Cruel”, que semella que ben gañado tiña o alcume. Estaba casado con Blanca de Borbón, por motivos estratéxicos, xa que o matrimonio aseguráballe unha alianza con Francia, nun momento de tensión e intrigas, xa que os seus irmáns pretendían asalta-lo trono. Pero cando coñeceu a Xoana todo cambiou. Os dous axiña se namoraron, pero Xoana non prometía máis ata que se celebrara o matrimonio entre eles. Entón, Pedro obrigou ós bispos de Ávila e Salamanca a declarar nulo o seu matrimonio con Blanca de Borbón.

Celebrouse entón a voda, máis, inexplicablemente, ó día seguinte Pedro repudiou a Xoana e non a quixo máis coma esposa. E ninguén coñece o motivo nin que foi o que sucedeu entre aquelas paredes durante a noite. Qué podería ter sido tan grave coma para que o Rei tomara tan drástica decisión? Con todo, malia a brevedade do matrimonio, aínda tiveron un fillo chamado Xoán, a quen o Rei fixo herdeiro ó trono, claro que por detrás dos fillos de outra das súas amantes. A raíña, desconsolada, tomou retiro na Torre de San Sadurniño. E alí segue, como moitos pensan, penando dun lado para outro, cal eterna santa compaña, amparándose no consolo de sentirse raíña, aínda que para ninguén máis o era.

TRAVESÍA POLO AREOSO.

Foi unha xornada única, imposible de esquecer. Claro que, se nada o impide, o acontecemento que tivo lugar o pasado domingo terá a súa edición anual en vindeiras ocasións. Sobre as dez e media da mañá embarcábamos no “Rei do Mar” en calidade de representación do colectivo “Pandulleiros” (toda unha honra). Iniciábamos a travesía en compañía do “Adelino Manuel” e da xeiteira, que debido á súa dependencia do vento, fixo o camiño un pouco por libre. Durante o traxecto non faltaron os golfiños, que moi preto de nos, se puxeron a facer as súas acrobacias. E nos, aínda que moi contentos de que se uniran á causa, non podemos perdoarlles que este ano nos deixaran sen xoubas. Chegados ás inmediacións da Praia de Espiñeiro, vimos ó lonxe a espectacular saída.

A xeiteira, nunha imaxe que semella de outro tempo.

A xeiteira, nunha imaxe que semella de outro tempo.

O Areoso observaba nun discreto segundo plano ós participantes, que nin media hora lles fixo falta para chegar onda nos, que xa nos trasladáramos preto do Areoso. Non faltaron as confusións e houbo que sinalarlles ós nadadores por onde tiñan que subir ó barco. Algún estando na auga incluso levantaba a cabeza e nos preguntaba, “… por favor, para o Areoso?”. Por fin chegaron todos e subiron ó “Rei do Mar” e outros ó “Adelino Manuel”. Alí recibiron froita, zumes, barriñas,… para repoñer forzas. E alí foi onde vimos ben ós integrantes do Club de Natación e Salvamento de Vilagarcía: dende nenos e nenas, ata outros máis entrados en anos, pero igualmente cheos de xuventude. Algo que, no noso entender, aínda lle deu máis valor ó acto. Foi entón cando despregamos unha pancarta que dicía: “Salvemos o Areoso”. A continuación a concelleira Lola Folgar lía un manifesto no que se pedía o cumprimento da normativa e a elaboración de medidas de protección, entre outras cousas.

Nadadores subindo a bordo do "Adelino Manuel".

Nadadores subindo a bordo do “Adelino Manuel”.

Así culminaba unha xornada, ante todo festiva e reivindicativa para por en valor unha das maiores riquezas da nosa Arousa. Poucas veces atoparemos nun territorio tan pequeno tal concentración de valor natural, económico e histórico. E nada nos asegura que iso sempre vaia a ser así, de aí a importancia de preservar e protexer un Areoso para todos.

Pancarta e lectura do manifesto.

Pancarta e lectura do manifesto.

O FESTIVAL DO NORTE XA ESTÁ NA RÚA

Transformación do aparcadoiro do Bao para acoller os concertos do Festival Do Norte.

Transformación do aparcadoiro do Bao para acoller os concertos do Festival Do Norte.

Oficialmente, un dos grandes acontecementos musicais do verán, o Festival Do Norte, dará comezo o venres a partir das 18:00 horas coa banda White Bats. Pero nas rúas da Arousa, o Festival comeza moitas horas antes. Durante toda a semana fíxose moi evidente o movemento dos operarios do concello apurándose para acondicionar os diferentes espazos ás necesidades do Festival. Na Area da Secada, no coñecido piñeiral da Bouza, limpouse o solo para que os asistenses monten as súas tendas e instaláronse mesas con bancos. Pero a maior transformación sufriuna o aparcadoiro do Bao, no que terán lugar os concertos. Neste mesmo recinto haberá tamén outras actividades, como por exemplo a iniciativa “Ultramarinos”, onde moitos rapaces con inquedanzas artísticas terán a oportunidade de mostrar as súas obras. E é que o Festival é moito máis que concertos de música “indi”, pois máis aló de todo iso, espállase polas rúas da Arousa, cós asistentes ateigando as rúas, supermercados,… como polos concertos gratuitos que terán lugar durante toda a fin de semana. O xoves á noite está previsto un concerto con dj’s e bandas de música a bordo dos galeóns Komaira, Rei do Mar e Presioso (si que vai ser “presiosa” a estampa, non cren?) E durante a fin de semana, terán lugar concertos pola tarde no Auditorio Municipal e ó mediodía estes celebraranse en diversos bares da Arousa. Comenzarán a partir das 12:00 e rematarán ás 15:00 horas, é dicir, cada hora un concerto nun bar. Así pois, vaian preparando o roteiro: o sábado Bar Clube, Campiño e Con do Moucho. E o domingo será a quenda de Fina Viñas, A Kultural e Benalúa. A fin de semana máis musical da Arousa acaba de comezar.

OS NAMORADOS DO FARO DAS LÚAS

Cadeado no faro das lúas, no monte Lobeira. Imaxe: Marcos Cancelas Dozo.

Cadeado no faro das lúas, no monte Lobeira. Imaxe: Marcos Cancelas Dozo.

Qué estraño caso, o dos namorados, coa súa teima de demostrar continuamente as súas mostras de afecto. E que tan común, o símbolo dese cadeado lembrando un férreo e eterno amor, como ocorre nas pontes de cidades coma París ou Roma, onda este fenómeno é xa todo un problema por mor da saturación. Pero xa non son os únicos. Os cadeados proliferan en moreas de lugares próximos, e un dos máis fermosos e singulares é sen dúbida o Faro das Lúas.

Faro das lúas, no monte Lobeira en Vilanova de Arousa. Imaxe: Marcos Cancelas Dozo.

Faro das lúas, no monte Lobeira en Vilanova de Arousa. Imaxe: Marcos Cancelas Dozo.

Cunhas miraxes privilexiadas, có monte de Lobeira nun fronte, e a Ría de Arousa, coa completa visión da Illa e a súa ponte no outro, é xa un lugar de encontro para moitos namorados, e para moitos é o lugar onde deciden selar o seu amor, deixando nas reixas do miradoiro un cadeado cós seus nomes. E custodiándoos, aparece sobre eles a enorme escultura de aceiro representando tres lúas minguantes, proxectando luces diferentes segundo a hora do día. Pero protexendo sempre todas e cada unha historia de amor.