A TVG COCIÑA NA AROUSA, NO SEU NOVO PROGRAMA “GASTRÓPODOS, COCIÑA EN RUTA”

Preparativos da rodaxe do programa.

Preparativos da rodaxe do programa.

Esta mañá os transeúntes habituais no paseo do campo na Illa de Arousa leváronse unha boa sorpresa ó descubrir un bus antigo e de dous pisos que se achegaba ó Muelle de Pau. Todos estaban moi curiosos, aínda que disimulando, e non había quen se atrevera a preguntar ó ver ó redor unha ducia de persoas todas atarefadas. E resulta que se trataba do equipo dun novo programa que moi pronto vai a estrear a Tvg. O seu título é “Gastrópodos: cociña en ruta” e está presentado pola cociñeira galega Beatriz Sotelo. Está baseado nun blog gastronómico chamado “Gastrópodos”, e o seu autor é Jorge Guitián, que tamén dirixe o proxecto. Non coñecemos moi ben o entramado do programa, pero parece ser que o fío condutor é un reto culinario. Dentro, e formando parte da rodaxe, estaba Rosa, do Saratoga ou Bar Suso. Preparoulles quizáis un prato do seu famoso pulpo? Semella que pronto o imos saber.

O PASO DO MEXILLÓN DA RÍA POLO PROGRAMA “MASTERCHEF”

O existoso programa gastronómico de TVE, Masterchef, está a piques de celebrar a súa gran final. Pero o programa, antes de chegar a ese punto, tivo unha parada moi importante no Grove. Xa no mes de marzo, os xornais se facían eco da presenza do equipo de gravación do programa no peirao do Grove. Todo respondía a unha campaña de publicidade que partía do concello da vila e da Xunta de Galicia.

Non se pode negar que a función de publicidade foi ben levada a cabo polos chefs e a presentadora do programa, pero no que se refire á comida ofrecida, pódese falar dun dos resultados máis desastrosos de toda a sua historia.

Os concursantes coñecen de preto o mexillón.

Os concursantes coñecen de preto o mexillón.

O periplo de “Masterchef” pola nosa terra comezaba con fermosas imaxes e non menos fermosas palabras da Ría e do Grove, onde centraba a sección do programa. A continuación, os concursantes embarcaban no “Chapelo”, convidados polo seu capitán, Alexandre, con gorra de Amegrove á cabeza. Tras unha breve explicación do cultivo do noso bivalvo insignia, os concursantes semellaban encantandos. Tanto é así que unha das concursantes, Vicky, incluso chegou a afirmar que con esa materia prima seguro que ós comensais lles ía encantar todo canto lles preparasen. E esa confianza xa facía que non se vaticinara nada bó.

A continuación chegaba a proba por equipos. Realizouse no restaurante de Pepe Vieira e consistía nun banquete, que serviría tamén de homenaxe, a un grupo de mexilloeiros e mariscadoras do Grove. O menú consitía, para un dos equipos, en empanada e mexillóns á mariñeira, mentres que o outro equipo prepararía empanada tamén e sopa de mexillóns. E isto xa era un tanto inusual, xa que en probas similares sempre se sirve, polo xeral, un entrante, un prato principal e un postre ós comensais, e non dous entrantes, coma neste caso.

O concursante Mateo.

O concursante Mateo.

Durante a preparación de tan laborioso menú, os concursantes xa familiarizados con esferificacións, nitróxeno líquido, reducións e demáis, víronse en serias dificultades para elaborar a empanada que as nosas nais e avoas cociñan tantas veces nos nosos fogares. Todos os concursantes tiveron un día moi desafortunado, pero este aínda foi peor para o concursante Mateo, capitán do equipo azul, que contaba coa vantaxe de ter a un membro máis nas súas filas que o equipo vermello.

Un dos grandes fallos que sentenciaron a nefasta actuación de Mateo e o seu equipo chegou cando un dos chefs do programa, vendo que non acababa de poñer a empanada no forno, lle preguntou, -“Tí canto pensas que tarda en facerse unha empanada?”- ó que o rapaz contesta -“10, 15 minutos”, e o chef ábrelle os ollos -“bótalle 40!”

Pero as contas non só lle fallaron nese sentido ó equipo azul. Faltando xa moi pouco para que rematara o tempo, percátanse que non hai mexillóns suficientes para rematar os pratos, polo que a correr se poñen a cocer máis. Pero o tempo non lles chega, polo que deciden quitar os mexillóns da empanada para facelos á mariñeira. Obviamente, as contas seguían sen dar, dando lugar a unha gran escaseza de mexillóns nos dous pratos.

No caso da empanada, cociñaron o rustrido facendo a parte a cebola e o pemento sen que ninguén se explicara porqué. Pero o peor chegaría cando o finalizar a coción da última empanada, un gran cacho se lles estragou ó intentar sacala da bandexa do forno. En consecuencia, seis comensais ficaron sen probala, algo inaudito, e incluso impensable, noutros capítulos de “Marterchef”.

Chefs do programa.

Chefs do programa.

Aínda así semella que pouco foi o que se perderon: unha empanada cruda, insulsa e con escasos mexillóns. O equipo vermello, aínda que gañou a proba, non correu mellor sorte. A empanada tiña defectos similares ós do equipo azul e a súa sopa de mexillóns, que nun principio ía levar tamén mero, quedou reducida a unha triste caldo con dous ou tres mexillóns por ración flotando.

O mellor de todo, foron as reacións dos mexilloeiros e mariscadoras que estaban alí. Con gran educación, foron moi correctos e medidos nas súas críticas, pero as súas caras dicíano todo. Os camareiros, tamén concursantes, tentaban aparentar alegría e presentaban con moito entusiasmo os pratos, pero eso era moi pouco para convencer ós comensais. Especialmente reveladora foi a cara de tristeza dunha mariscadora ante a empanada que lle acababan de servir.

Por último, se sinten mágoa do concursante Mateo, dicirlles que non teñen de qué preocuparse. Ó rapaz, só ten 20 anos, non se lle dan moi ben as empanadas, pero aínda así chegou á final, que se celebrará a próxima semana.

A RUTA DAS TAPAS

Os domingos pola mañá xa non son o que eran. Dende fai xa bastante tempo a esta parte, a proliferación de bares e do coidado que empregan estes na elaboración das súas tapas, fixo que a clásica “hora do vermú” viva un momento de máximo esplendor.

Unha tapa de raia con patacas.

Unha tapa de raia con patacas.

Como dicimos, isto débese a un impulso común dos hosteleiros da Arousa, sobre todo pola súa particular competición por ser os que poñen as mellores e máis sorprendentes tapas. Có seu esmero e bó facer conseguiron reactivar as mañáns domingueiras, algo que non fará máis que ir a máis coa chegada do bo tempo. Tanto é así que o perfil do usuario desta franxa social cada vez é máis variado. Incluso nos consta que moita xente nova apura máis as saídas nocturnas no sábado para poder ir ó día seguinte a tomar algo ás terraciñas.

A imprescindible tapa de callos.

A imprescindible tapa de callos.

Gustaríanos nomear a todos e cada un destes bares, pero non nos imos atrever por medo a que nos ocorra a inxustiza de que algún nos quede atrás, como seguramente ocorrería. O que sí podemos dicir é que hai tres zonas fundamentais: o Chufre, o Regueiro e o Campo. Alí podemos atopar as tapas de sempre, como a empanada, como máis innovadoras: raia con patacas, ovos con chourizo e pan de millo, ostras, camaróns, xamón asado, ovos de paspallás… a variedade é interminable e as posibilidades, inmensas. Tan so hai unha tapa imprescindible que tradicionalmente debe estar presente todos os domingos, sexa cal sexa a época do ano. Si, adiviñaron ben, trátase da tapa de callos.

O GROVE REGRESA Á ÉPOCA DA SALGADURA.

Momento da rodaxe da miniserie “Salgadura”. Imaxe: Faro de Vigo.

Durante os séculos XIX e XX as formas cadrangulares das fábricas de salagre eran moi habituais dentro dos verdes paisaxes da costa galega. Reconvertidas hoxe en vivendas e outros usos, ou simplemente derruidas, forman parte da memoria nostálxica dun pasado que tampouco é tan lonxano.

Un dos grandes exemplos de recuperación e restauracións destas fábricas atopámolo no concello de O Grove, que posúe un museo da salagre en Punta Moreiras. O Grove é todo un pioneiro en levar a cabo accións similares, algo que atrae a un turismo que adoita gostar de coñecer os tintes históricos dos lugares que visita.

Meses atrás, Punta Moreiras foi tamén o escenario dunha miniserie coproducida entre Galicia e Cataluña. De título “Salgadura”, a coprodución segue a estela de anteriores ficcións como “Mar libre” e promete ofrecer unha imaxe da vida cotiá das  nosas costas nos séculos XVIII e XIX, có fondo histórico das fábricas de salagre.

As roupas de época, a ambientación e a recreación do funcionamento destas fábricas que se desenvolvían durante a rodaxe, foi a inspiración do Concello de O Grove para tratar de facer algo semellante no futuro. Trataríanse dunhas xornadas de exhaltación da salagre, que terían lugar unha vez ó ano. Nesta ocasión coincidiron coa popular Festa do Marisco da vila. Durante as xornadas, traballadoras vestidas de época mostrarían o proceso de elaboración da salagre, e tamén se degustarían as principais especies explotadas nas fábricas: os xurelos e as sardiñas.

Aínda que dirixida ó interese turístico, non se pode dubidar que se trata dunha fermosa iniciativa, pode que condicionada pola morriña que produce ese pasado que se nos escapa, do que canto máis tempo pasa, menos coñecemos. Por iso sempre son boas novas que se trate de achegar un anaco da Historia ó presente. As fábricas de salagre ben merecen esa oportunidade.

A PROCEDENCIA DO MEXILÓN: DIFERENCIAS IRRECONCILIABLES.

Fai uns días o sector do mar recibía case con incredulidade a nova de que a Eurocámara propoñía retirar a obriga ós fabricantes conserveiros de especificar o país de procedencia dos produtos. Así pois, o organismo que debería loitar pola defensa do sector, pretende dar unha ventaxa impagable ás especies foráneas. Segundo a eurodiputada Carmen Fraga, a cabeza visible desta iniciativa, as características dos produtos que se consumen supoñen unha información “nada relevante”, na súa opinión.

Entre o mexilón chileno e o galego “non hai cor”.

O sector do mar non tardou en mostrar a súa preocupación, algo que está máis que xustificado. Así, a introdución de mexilón chileno e o progresivo aumento da súa importación foi motivo de grandes danos na produción do mexilón galego. Por outra parte, tamén se deron casos como o ocorrido en marzo de 2011, cando o Consello Regulador do Mexilón de Galicia denunciou á conserveira Conservera de Rianxo SA logo de comprobar que en varias das súas latas os mexilóns eran de orixe chilena e non galega, tal e como se lle daba a entender ó consumidor.

Sexa como sexa, as diferencias entre as dúas especies son evidentes a simple vista. O mexilón chileno é dunha cor branca, case transparente, moi lonxe da característica cor encarnada do mexilón galego, que ademáis posúe unha carne máis consistente. Pero a gran diferencia, sen dúbida, está no sabor. O chileno é un mexilón que resulta case insípido, o que o deixa sen competencia ante un mexilón coma o galego, que absorbe todos os sabores do mar, até o punto de que a xente adoita preferir consumilo ó vapor, da maneira máis natural posible. Todas son cuestións estas que pode que axiña teñamos que ter en conta cada vez que abramos unha lata.