30 ANOS DA VOLTA Á AROUSA

O pasado sábado, a Volta á Arousa celebraba a súa trixésima edición. Lonxe queda xa aquela primeira regata do ano 84 onde os participantes, afecioados á recuperacións das clásicas dornas que cada vez estaban máis apartadas coa aparición do poliéster, se reunían e decidían facer unha competición, máis aló dun simple paseo. Con isto, as dornas e a navegación tradicional non só aseguraba a súa supervivencia, senón que tamén nacía unha fermosa regata que non ía deixar de celebrarse ano tras ano.

Naquela primeira ocasión foron unha vintena de dornas as participantes, mentes que ata 45 foron as presentes nos sábado. A competición en si estivo moi lonxe do ambiente festivo que se podería supor. A meteoroloxía invitaba a unha proba de extrema dureza para dar a volta a unha Illa que, xa normalmente, nunca anda escasa de vento.

Abandonos, quillas arriba, un mastro roto e ata polémica. Á Volta á Arousa 2014 non lle faltou ningún ingrediente para ser unha competición de altura, ó que se une a súa importancia histórica e cultural. Foron máis de tres horas frenéticas que remataba cunha embarcación gañadora: a Jalerna.

_DSC0433_regatavoltaarousaXXX

_DSC0483regatavoltaarousaXXX_02

_DSC0436_regatavoltaarousaXXX

_DSC0430_regatavoltaarousaXXX

 

Advertisements

CARNAVRAN, MALIA TODO

Pouco faltou para que, neste ano, no Antroido de inverno houbese mellor tempo que no de verán. Pero finalmente, a choiva foi compasiva nesta ocasión e dou unha pequena tregua durante a noite, que non na madrugada, do sábado. Con todo, o Carnavrán consolídase, nesta súa terceira edición, como unha das datas imprescindibles do verán.

carnavran1

Non podemos deixar de agradecer ós nosos queridos MDA, os mosos da Arousa, que doaron a súa recadación do Antroido para a celebración do Carnavran, así como a colaboración do Concello e, sobre todo, os esforzos dos bares organizadores.

Pasaban xa das 11 da noite cando os dj de Kioto FM, comezaban a súa actuación e xa sobre a media noite a praza do Regueiro aparecía xa invadida por unha enorme masa de xente.

carnavran2

Como non podía ser doutro xeito, os disfraces máis populares nesta ocasión volveron a ser de temática do verán. Hawaianos, trogloditas, rapazas dos anos 50, deportistas,… e ata unha especie de bonecos similares ós que nos ensinaban na escola para aprender os músculos do corpo. E é que a imaxinación non tivo límites, pois non foron tamén poucos os disfraces improvisados, que finalmente acaban sendo tamén os que mellor resultado dan.

Agora, unha vez rematada xa a festa, só nos queda agardar a que este ano, ó contrario do ano pasado, tivera beneficios, pois non debemos esquecer a importancia dos números. Longa vida ó Carnavran!

O “PRESIOSO” E O KOMAIRA, XUNTOS PARA ACOMPAÑAR Á REGATA CALMOSEIRA

O pasado sábado no Chufre viveuse un acontecemento que ben podería chamarse histórico. Dous galeóns, o Adelino e Manuel, ben apodado “Presioso” e o Komaira, que nada desmerece en beleza, desfilaron xuntos por primeira vez para dar a saída e acompañar ás dornas participantes na regata Calmoseira.

regata3

(imaxe: Marcos Cancelas Dozo)

Tan só o ano pasado, con motivo da saída da Volta ciclista a España en Vilanova, dunha concentración semellante de embarcacións antigas.

regata2

(imaxe: Marcos Cancelas Dozo)

Como adoita suceder coa meirande parte dos grandes acontecementos do verán da Arousa, a regata tamén estivo ameazada pola choiva. Aferrándose ás predicións meteorolóxicas, que aseguraban unha mellora do tempo de cara o mediodía, as asociacións organizadoras nunca pensaron nun aprazamento da regata. En todo caso, tan so se retrasaría un pouco a saída, como finalmente sucedeu.

regata

(imaxe: Marcos Cancelas Dozo)

jalerna

A tripulación da Jalerna mándanos un saúdo. (imaxe: Marcos Cancelas Dozo)

Esta regata víñase realizando nos últimos anos en Cambados e era organizada pola Asociación Calmoseira, nacida para recuperar o galeón “Presioso”. Pero desta vez celebrouse na Arousa e contou coa colaboración da Asociación Komaira. Curiosamente, os dous galeóns son case da mesma “quinta” (de 1943 o Komaira e de 1944 o Presioso). Polo tanto son xa máis de 70 anos de historia os que sucaron o mar de arousa e unha chea de vidas, anécdotas, reciclaxes e historias mariñas as que suman entre os dous.

camilo-santi

(imaxe: Marcos Cancelas Dozo)

_DSC0320_regatacalmoseira_020_002

_DSC0316_regatacalmoseira_020_002

Na regata participaron 23 dornas, que fixeron un percorrido que sorteaba bateas ata chegar ó Faro do Seixo. No que se refire á competición, a dorna Jhalerna, da Illa de Arousa, sitouse nun lugar destacado dende os primeiros compases da regata, lugar que non ían xa a abandoar, polo que se fixeron coa victoria. En segundo lugar, chegou a  tamén arousana Xarandeira, tamén con gran vantaxe sobre o resto dende o principio. A terceira en chegar foi a Mimela, tamén da Illa, que protagonizou unha gran remontada para acadar esa posición. A posterior celebración e entrega de premios celebrouse, como non podía se doutro xeito, no pub Con do Moucho.

_DSC0314_regatacalmoseira_018_002

Un mercante irrompe entre os dous galeóns.

Un mercante irrompe entre os dous galeóns. (imaxe: Marcos Cancelas Dozo)

CRÓNICA DUNHA MÁXICA NOITE DE SAN XOÁN.

Semellaba que non ía ser unha noite tranquila meteorolóxicamente falando para a noite do 23 de xuño, xa que tanto partes televisivos como aplicacións de móviles auguraban unha noite de chuvia e tronada. Pero nada diso pasou, e noite de San Xoán de 2014 convertiuse nunha noite excepcional para churrascadas e sardiñadas. Iso si, coa debida precaución de manter a leña a salvo das choivas da tarde.

Non é de estrañar. Cunha orixe celta, esta festa sobreviveu a numerosos obstáculos durante milenios e incluso a día de hoxe, ás veces non resulta doada a súa celebración. Sen ir máis lonxe, este ano caeu un luns e ó día seguinte trabállase, coma un día normal. Pero todo iso non impediu a presenza das costumes e tradicións do San Xoán en tódalas casas.

san xoán2

(imaxe: Marcos Cancelas Dozo)

Xa polas 8 da tarde, comezaba a verse o primeiro fume nas paisaxes da Arousa. E, cómo non podía ser menos, ese fume foi a máis a medida que pasaban as horas, ata que unha enorme fumareda cubría a Arousa por zonas. Non debeu ser pequena a sorpresa que se había de levar algún despistado que chegara entón á Arousa e non lembrase a data na que estábamos.

Por tratarse do comezo da semana, en moitas casas optouse por cenas familiares con churrasco e sardiñas, ou máis churrasco e non tantas sardiñas, debido ó prezo e escaseza destas nestas datas. Iso si, sempre con algunha fogueira, aínda que sexa improvisada, que nunca está de máis espanta-las meigas e queimar todo de canto negativo houbo no ano.

A xente nova, pola súa parte, ateiga as praias. A maioría deles, cós compromisos académicos xa solventados e sin traballos ante os que responder ó día seguinte, poden vivir unha das festas das que, de seguro, máis bos recordos terán cando sexan adultos.

san xoán1

Outra das alternativas da noite foi a dos bares, como no caso do Con do Moucho, un pouco máis só este ano, ante o recente peche do Baka. Cun gran ambiente  nunha noite ideal para estar na terraza, o Con do Moucho ofreceu unhas tapas de luxo: xureliños e criollos. Tampouco faltou a fogueira nin tampouco, coma sempre, a boa compañía.

Ó día seguinte, é imprescindible lava-la cara coa auga de San Xoán, de receita libre en cada casa, pero que debe pasar a noite ó rocío. Así se comenza unha nova época, con novas enerxías e ánimos renovados. Así foi o San Xoán 2014 na Illa de Arousa. O vran queda oficialmente inaugurado.

 

LUME EN CON RETELLADO

Unha triste consigna se repite nos últimos anos en relación ós incendios forestais: cando xa o verán chega ó seu fin, e cando podemos comezar a sentirnos afortunados polos poucos incendios declarados durante a época estival, aparecen entón os lumes máis terribles. Iso foi o que aconteceu na xornada de onte domingo, cós lumes do Barbanza e o Salnés.

conrretelladoincendio_002

conrretelladoincendio_003

conrretelladoincendio_006

Na Arousa, a afectada foi a zona arbolada da praia de Con Retellado. O lume comezou a facerse visible sobre as tres e media da tarde, como unha broma pesada, nun día e a unha hora na que tanto a poboación coma os efectivos anti incendios poderían estar nunha actitude máis relaxada. Curiosamente, fai moi poucos meses esta mesma zona sufríu outro incendio, de menor gravidade naquela ocasión, xustamente tamén un domingo e tamén á hora de despois de xantar. Polo tanto, semella xa imposible pensar que o incendio non foi intencioado.

conrretelladoincendio_007

conrretelladoincendio_008

Afortunadamente, un camión de bombeiros non tardou en aparecer no lugar. E case ó mesmo tempo fixo o propio un helicóptero anti incendios. O feito de atoparse nunha praia fixo posible que se actuara con gran rapidez. Alí mesmo lle colocaron unha cesta e alí, á carón do incendio puido recoller auga. En poucos minutos, o incendio dábase por controlado,

conrretelladoincendio_009

conrretelladoincendio_012

Ó mesmo tempo, fumos tamén testemuñas do gran perigo que encerran estas labores anti incendios. Por unha parte e obviamente, os bombeiros que se enfrentan cara a cara coas lapas. Pero tamén o helicóptero, pois precísase dunha gran destreza para achegarse o máximo posible ó lume, e máis cando a presencia de árbores obriga a voar entre eles, coma foi o caso de Con Retellado, có gran perigo que iso supón.

conrretelladoincendio_013

conrretelladoincendio_014

conrretelladoincendio_015

O lume en Con Retellado interrompeu as plácidas sobremesas domingueiras dos veciños da zona. Moitos deles non dubidaron en achegarse até alí para contemplar con horror aquel feo espectáculo, aínda que tamén a xente se mostraba asombrada e agradecida pola rapidez coa que os efectivos lograron controlar a situación.

conrretelladoincendio_016

conrretelladoincendio_017

Agora só nos queda esperar que todos estes actos de terrorismo ecolóxico sexan investigados e castigado coma se merecen, todo o contrario do que estivo sucedento ata agora.

HISTORIAS DO CEO DE VERÁN

Imaxe

ImaxeNesta época do ano, son moitas as miradas que nas apacibles noites de verán, se dirixen ó ceo. Na maior parte das ocasións débese á esperanza de ver as célebres “choivas de estrelas”, aquelas que cando eramos nenos pensabamos que ían ser coma centos de luceciñas máxicas que caían sen cesar do ceo.

Como ben sabido é, esa actividade require moita máis paciencia e algún que outro coñecemento. O caso é que o ceo é todo un espectáculo do que moitas veces nos esquecemos, para o cal só necesitamos un espacio aberto ó aire libre e os nosos propios ollos, e a súa observación pode resultar moito máis entretida do que nos podería parecer nun principio.  A saber:

A parte das estrelas e constelacións habituais, ollando o ceo de verán podemos tentar localizar os planetas que máis preto están da Terra. Neste senso, Mercurio resulta máis esquivo, pero Venus adoita ser máis visible, aínda que tamén depende da época do ano.

Un dos elementos máis numerosos que imos atopar van ser os satélites. Se observamos fixamente calquera punto do ceo, de seguro que atopamos, de entre as estrelas, un punto brillante pero que non cintila, que percorre unha traxectoria continua. Eses son os satélites, esas naves espaciais fabricadas na Terra que teñen cada un a súa función, e que fan que a nosa vida diaria sexa moito máis sinxela. Poden ser centos deles, dos que os máis coñecidos son a Estación Espacial Internacional (ISS), o Telescopio Espacial Hubble (HST) ou os satélites de comunicación Iridium.

Non podían faltar nesta listaxe, xa as mencioamos antes, as estrelas fugaces que, malia as consabidas datas de agosto que se lles atribúen, poden aparecer calquera noite e en calquera momento. O que ocorre e que é tan curta a súa duración que pode que só as vexamos de reollo, ou que a súa visión sexa tan repentina que aquel desexo que tiñamos preparado para cando as viramos, se esqueza por completo mentres observamos esa efémera explosión de luz.

Tamén podemos probar a atopar as diferentes e numerosas constelacións. Para iso necesitaremos máis tempo e paciencia, así como mapas do ceo ou aplicacións de telefonía axeitadas. En todo caso, toda esa busca de constelacións empeza pola localización da Osa Maior e a Osa Menor (tamén coñecidas coma os “cazos”) e a estrela polar que se atopa entre elas.

Tamén é importante a localización da estrela polar para a realización dun “experimento” fotográfico chamado “startrail”, como a que nos amosa hoxe a nosa Aguamorta, realizada no ceo da Arousa. Aproveitando o movemento de rotación da Terra, imaxinamos que o fai sobre un eixo, que será a estrela polar. Iso xunto cunha longa exposición dará lugar a unha fotografía na que semella que as estrelas se moven. Claro, non se moven, facémolo nós.

Como diciamos, pode que o ceo sexa o lugar máis máxico e misterioso que poidamos observar, sobre todo tendo en conta que, pola súa condición de infinito, nunca acabaremos por coñecelo todo, nin sequera o suficiente. A observación pode resultar apaixoante e hipnótica, porque nunca podemos evitar, aínda que non o recoñezamos,  que temos a esperanza de que o descoñecido, o non identificado, se amose algún día diante dos nosos ollos.

O CARNAVRAN FAISE MAIOR

ImaxeO pasado sábado a Arousa celebraba a segunda edición do Carnavran, organizado polos bares dos arredores do Regueiro. Se ben a primeira edición estivo marcada por certa improvisación, con disfraces máis caseiros e apañados, na segunda puidemos apreciar a madurez desta cita, desmarcada xa e totalmente independente do seu irmá maior de inverno.

Nesta ocasión, os disfraces estaban máis acorde coas altas temperaturas. Os bazares asiáticos baleiraron os seus almacéns, pois ó contrario do que ocorre no inverno, a xente optou por apartar a agulla e o fío para decantarse pola opción rápida de mercar un disfraz a prezo módico. As propostas eran todas moi variadas e fresquiñas, pero de haber un gañador, este sería sen dúbida o disfraz de “hawaiano”.

Pero o grande éxito da noite veu da man da discoteca móvil Ebabilon, que cos seus DJs e bailaríns, con concursos de bicos e disfraces incluido,  mantivo en pe e bailando toda a noite a todos os novos da Arousa, é tamén ós non tan novos.

E é que o Carnavran podería semellar estar enfocado á xuventude, a eses rapaces que á mínima festa que hai na Arousa, prefiren ficar e non marchar fóra. Ese enfoque, cómo diciamos, é todo un erro, pois non foi pouca a madurez que se enfundou o seu disfraz (e tamén sen el, todo hai que dicilo), para bailar sen parar ata altas horas da madrugada.

Con isto, podemos estar seguros que o primeiro obxectivo do Carnavran está máis que conseguido. Agora agardamos que o resto dos obxectivos se cumpriran tamén, como revitalizar a zona do Regueiro en favor da hostelería, algo fundamental para a  celebración de vindeiros Carnavrans. Namentres, agardamos xa o próximo ano no que esperamos ver xa un Carnavran consagrado como unha data habitual e imprescindible todos os veráns.