O MUNDO DAS MEIGAS: BALURA

Os baluros foron unha raza maldita xa extinta. Pedían esmola para axudar ós peregrinos pobres que visitaban a tumba do Apóstolo Santiago. Pero, en realidade, roubaban todo o que acadaban có único obxectivo de face-lo mal mediante as artes máxicas máis malignas e perigosas. Perseguidos e rexeitados en tódalas vilas ás que acudían, non lles quedou máis que vagar polos montes e refuxiarse na primeira cova que atopaban. Hoxe, pouco queda deles, agás a Balura, a súa única supervivente. De aspecto terrible, ten unha figura extremadamente encurvada, como se sobre ela levara o peso de séculos e séculos de penosa peregrinación. Din que vive na Terra Chá luguesa, onde sorprende ós veciños con tan desagradable visión. Leva roupas mouras e roídas, un gorro de ala ancha e un rudimentario bastón. De pel engurrada e enorme nariz, os seus ollos semellan sempre inxectados en sangue. Nin que dicir ten: cando vexas que te vas cruzar con Balura, cambia axiña de dirección porque de enfrontarse con ela, seguramente terá un resultado fatal.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s